از حكومت داود ( ع ) مىگذشت ، او بندهء صالحى بود كه خداوند با اعطاى حكمت بر او منّت نهاد و همواره در سرزمين خود مظهر حكمت و زهد بود و يونس بن متى را كه خداوند او را بر سرزمين نينوا از بلاد موصل مبعوث فرموده بود ، درك كرد . از حكمتهاى او اين است كه فرمود : اى پسرم مردم قبل از تو به جمع آورى مال و اولاد مشغول بودند ، امّا اكنون اثرى از ايشان و آنچه جمع آورى كرده بودند ، موجود نيست ، همانا تو بنده‌اى هستى كه در برابر انجام كار اجيرشده‌اى و به تو وعدهء اجر و مزد داده شده ، اگر مطابق امر مولايت عمل كنى اجر خود را دريافت خواهى كرد . هرگز در اين دنيا به مانند گوسفندى نباش كه در مزرعه‌اى سبز رها شده و آنقدر مىخورد كه چاق و فربه شود و آن وقت او را ذبح مىكنند ، بلكه دنيا را مانند پلى بر روى رودخانه‌اى در نظر بگير كه براى عبور از رودخانه محتاج به گذشتن از روى آن پل هستى و بايد به سرعت از آن عبور كنى و ديگر به آن باز نگردى و هرگز تو را به عمارت و ساختن پل فرمان نداده‌اند . بدان كه به زودى در روز قيامت در پيشگاه خداوند عزّ و جلّ در بارهء چهار چيز از تو پرسش مىشود : 1 ) جوانيت را در چه راهى به كار بردى ؟ 2 ) عمرت را در چه راهى فنا كردى و از دست دادى ؟ 3 ) مالت را از چه راهى بدست آوردى ؟ 4 ) امكانات و ثروت خود را در چه راهى به مصرف رساندى ؟ پس آماده باش و جواب اين سؤالات را از امروز آماده و مهيّا كن . اى پسرم ضربه‌اى كه حكيمى به تو بزند و تو را آزار دهد ، از روغن خوشبوئى كه جاهلى بر بدن تو بسايد نيكوتر است ، اى پسرم هرگز با مادر خود مياويز ، هر چند كه زيبايى او تو را بفريبد ، چون وجود تو از او و همسر اوست ، اى پسرم هرگز راز خود را به همسرت مگوى و محل نشستن خود را بر در منزلت قرار مده ، اى پسرم از هفت هزار حكمتى كه آموختى ، چهار تاى آن را عمل كن و بر آن محافظت داشته باش تا همراه من به بهشت به روى : كشتى خود را محكم كن كه همانا دريا عميق است و بار خود را سبك كن كه همانا گردنه و درّه بسيار لغزنده و سراشيبى است و توشهء خود را بسيار گردان كه سفر بسيار دور و بعيد است و عمل خود را خالص گردان كه همانا بررسىكننده و ناقد اعمال بصير و بيناى به بواطن امور است . ( بيان التنزيل ) ابن شهر آشوب مىنويسد : اوّلين حكمتى كه از لقمان ظاهر شد